VERTALING: FINGERWELDER
Ik, luitenant Richard Tufts, USA Navy...
doe verslag van mijn gevaarlijke reis naar het grondgebied van Florida...
anno 1840.
Ik wist niets van Florida, behalve deze kaart die me weinig prijsgaf
over deze riskante missie.
Dit was het gebied van de felste oorlog in onze geschiedenis.
De oorlog tegen de wilde en bloeddorstige vijand:
De Seminole-indianen.
In de afgelopen zeven jaar werden we steeds verslagen door deze indianen.
Dit bracht steeds meer frustatie teweeg bij Generaal Zachary Taylor.
Ik had orders gekregen om onder zijn bevel te dienen, dus ik voer erheen.
Mijn boot voer naar de onbekende Atlantische kust van Florida tot een baai.
Ik werd afgezet door een kleine boot die later een belangrijke rol zou spelen...
in de expeditie die me wachtte.
Luitenant Tufts, van de Nortfolk fregat, meldt zich voor kapitein Quincy.
Deze gids zal u begeleiden naar de chiqui.
Mijn speciale missie was begonnen.
Zoals het was gepland werd mijn boot over het land gesleept
en versleept tot het Okeechobeemeer.
Daar hoopte ik mjn boot weer te zien zou krijgen.
Met mijn vreemde gids gingen we landinwaarts...
op zoek naar de man die ik alleen kende als kapitein Quincy Wyatt.
Noordwaarts gingen we door een bijna ondoordringbare grondgebied...
maar die leken voor mijn gids geen hindernis te zijn.
Maak ze vast, zeeman.
Weet je zeker dat kapitein Wyatt hier is? - De chiqui is zeer dichtbij.
Wat is een chiqui?
Bent u eerder in Florida geweest? - Nee.
Dat dacht ik al vanwege dat sjieke zwaard dat je bij je draagt.
Een chiqui is een huis met rieten dak gebouwd op een eiland.
Het is een huis.
Waarom woont hij daar, en niet in de garnizoen?
Omdat we in Florida.
Doe dat niet, hij is een inwoner van Georgia en is een dienaar van Quincy.
Hallo, Charly.
Een hand schudden van een indiaan is zoiets als water omhoog pompen.
Stap maar in, kapitein.
Deze indianen stinken een beetje.
Het lichaam wordt ingesmeerd met de huid van een stinkdier om insekten te verjagen.
We dreven langzaam door een vreemde en wonderlijke stroom...
kronkelend door een helder groen gebied.
Dit was dus het land waar we voor vochten.
De jungle.
Prachtig.
Mysterieus.
Dodelijk.
Wilt u wat maïs hebben? We hebben nog een lange weg te gaan.
Nee, dank je.
Geloof niet degenen die zeggen dat Seminole-indianen niet kunnen schieten.
Ze hebben geweren en geleerd om goed te kunnen schieten.
Waarom woont de kapitein zo achteraf?
Na wat er gebeurd was met zijn soldaten, heeft hij zich teruggetrokken
Hij vertrouwt niemand meer, behalve zijn eigen mannen.
Ik weet dat je wil vragen wat er gebeurd is, maar dat is niet aan mij om dat te doen.
En ik zou het ook maar niet aan Quincy zelf vragen.
Ondanks dit, was m'n nieuwsgierigheid gewekt.
Wat voor officier was die man die het leger gediend heeft?
Maar met de hete zon op mijn hoofd begon die vraag te verdwijnen.
Toen de beek zich verbreedde tot een lagune...
gelegen tussen lucht en water...
verscheen er een eiland.
Glimmende als een juweel in het gezicht van de jungle.
En daarin, de chiqui van kapitein Wyatt.
Hallo, Hank.
Zie je wat ik bedoelde?
Dat heeft hij wel gehoord.
Hij wil weten wat het is.
Dit is de eerste keer dat hij er één ziet en ook iemand als jij.
Wat een leuk kind.
Behoort hij tot de Creek-Indianen?
Hij is de zoon van kapitein Wyatt.
Sorry.
Waarom?
Niets, alleen dat...
Waar is zijn squaw? Ik kijk ernaar uit om haar te ontmoeten.
De vrouw van de kapitein was geen squaw, luitenant.
Ze was een Creek-prinses, de dochter van het opperhoofd...
maar je zal haar nooit ontmoeten.
Ze is dood.
Voor het eerst zag ik de man met wie ik samen...
het meest bijzondere avontuur van mijn leven zou beleven.
Quincy Wyatt.
Militair.
Moerasbewoner.
Heer.
Wildeman.
Kijk eens naar die twee adelaars.
Zie je ze?
Quincy keert nooit terug van de jacht zonder hun iets te geven.
Hoi, Quincy. Ik bracht de zeeman die je wil zien.
Luitenant Tufts, USA Navy.
Nog problemen gehad onderweg?
Nee, meneer, we zijn onopgemerkt gebleven.
Hoeveel tijd kost het om je boot over het land naar het meer te komen?
Voordat ik je dat antwoord, meneer, wil ik zeggen dat het een eer is.
Waarom?
Mijn boot heeft slechts ruimte voor 40 man.
Oké. Dat zijn de mannen die overbleven van mijn peleton.
40 mannen die naar Florida gaan en die de vesting willen veroveren?
Dat is zelfmoord.
Misschien, maar iemand moet de levering van wapens aan de Seminoles stoppen.
Zolang die vesting er nog staat, blijven de Indianen het krijgen.
Een kleinschalige aanval zal mislukken.
De vesting is gebouwd door Garcia, een grote Spaanse architect.
Het is onmogelijk om het te veroveren met minder dan een brigade.
Wat je zegt is alarmerend. Heb je dit verteld aan generaal Taylor?
Nee, dat deed de Admiraal. De generaal was daar niet blij om.
De admiraal denkt dat de generaal een drankprobleem heeft.
Kan goed zijn, hij was zeker dronken toen hij dit plan bedacht.
Jammer dat u er zo over denkt want ik heb het plan namelijk bedacht.
Wat betreft mijn 40 mannen...
in het moeras zijn ze gelijk aan een brigade.
Als je me wilt excuseren, ik ga me omkleden en gaan we naar het hoofdkwartier.
Nou, ik heb het wel verziekt.
Er zijn wel ergere dingen waar je je hier aan kunt storen.
Kijk naar de andere kant van de lagune.
Daar begint de Everglades.
Dat kan je dood worden als je het gebied niet goed kent
Weet je wat daar zit?
Moerassen die een heel leger kunnen opzuigen en nooit meer terugvindt.
Er zijn hier zeker gevaarlijkere dingen waar je op moet letten.
Jouw zwaard vindt mijn zoon mooi. Hij zou het graag willen hebben.
Ik begrijp het, ik heb ook een kind van dezelfde leeftijd in Boston.
Weet je wat hij wil hebben? Die tomahawk die je draagt.
Leeft de moeder van jouw zoon?
Ja.
Hij is een geluksvogel... heel veel geluk.
Hij houdt veel van dat kind.
Als er iets met hem gebeurt, gaat hij naar dat moeras en je ziet hem nooit meer.
We gingen snel naar het hoofdkwartier.
Ik keek ernaar uit...
om de man te ontmoeten die voorgoed een einde aan de oorlog probeerde te maken.
Generaal Zachary Taylor.
Alles gereed, Quincy? - Alles gereed.
Je kan nog steeds terug als je dat wilt.
Niets zal me tegenhouden, behalve de Seminoles.
Als ze dat niet kunnen word ik een heel belangrijke generaal.
Dat is iets wat ik in mijn gedachte had.
Verover de vesting, Quincy, en dan ben ik aan zet.
Misschien kunnen we vrede in dit gebied onderhand krijgen.
Peleton!
Aantreden!
Rijen van twee!
Ze staan klaar voor de inspectie, kapitein. - Zijn dit de vervangers?
Het beste van het leger. - Ik verwacht niets anders.
Peachtree, ze staan je goed.
Ik hoop ze evenals korporaal Mallory met eer te kunnen dragen, meneer.
Je hebt ze zeker verdiend. - Dank u, kapitein.
Blij je weer te zien, Tibbett.
Ik had hier bijna niet gestaan, maar het is moeilijk me te laten scheiden van een scalp.
Hoe heet je? - James Tasher, meneer.
Al eerder tegen de indianen gevochten? - Ja, op het grondgebied van Black Hawk.
Ik zal niet vragen hoe je daar weg bent gekomen, want je staat hier.
Welke naam luister jij naar? - Soldaat Jessup, meneer.
Allang in het leger?
Ik was gelegerd bij de infanterie van Massachusetts.
Drie jaar geleden, acht maanden en zesentwintig dagen.
Ik zal proberen om je dienstperiode hier te kunnen laten beëindigen.
Luitenant, wat denk je van hen?
Ik zou zeggen dat het soldaten zijn.
Maar ze lijken niet op soldaten.
Misschien niet, maar elke indiaan krijgt parels voor elke scalp van opperhoofd Ocala.
En een hele mand voor Quincy.
En als je met ons meegaat maakt jouw hoofd ook waardevol.
Hoe gaat het Mohair? Eventuele klachten?
Eigenlijk wel, ja. - Het eten is verschrikkelijk...
oncomfortabele matras, de muggen zijn enorm en de sergeant is gemeen.
Hoe weet jij dat, kapitein?
Blij om te horen dat alles goed is, Mohair.
Het ziet er goed uit, Sergeant. - Dank u, meneer.
Laten we gaan. - Ja meneer.
Over de schouder!
Wapens!
Rechtsom!
Voorwaarts!
Wat denkt u nu over deze expeditie?
Dat laat ik wel weten als we daar zijn en we weer terug zijn.
Dat ligt aan uw boot, als dat blijft drijven.
Naar voren, verkenners!
In gezelschap van deze vreemde formatie marcheerden we richting het meer...
om mijn bootje weer te zien.
Daar is Lake Okeechobee, zoals de indianen het noemen. Het grote water.
50 mijl naar de andere kant is het Seminoles gebied.
Nou, het lijkt erop dat hij drijft.
We kunnen, bootsman. - Ja meneer. Hijs het zeil!
Een zwart zeil?
Bij nacht zullen de indianen het niet zien.
Dit plan wordt steeds slimmer naargelang we verdergaan.
Als er problemen komen dan proberen we hier terug te keren.
De boot zal morgenvroeg ons hier oppikken.
Laat sporen achter.
Ruik je het?
Paarden.
De baai is daar, dus is de vesting daar ergens.
Ik ben al berekeningen aan het doen.
Ik denk dat we ongeveer acht mijl ten noorden afgedwaald zijn.
Laten we gaan kijken.
Ik kan beter mijn berekeningen herzien.
Als ik die muren zie, moet ik mijn berekeningen ook maar herzien.
Als het donker wordt, ga ik met een paar mannen naar de poort.
De rest wacht totdat ik het open heb.
Wapenleveranciers.
Met een beetje geluk, zullen ze vanavond geen zaken meer kunnen doen.
Haal de paarden en muilezels.
Neem het peloton en vind het arsenaal. - Ja meneer.
Luitenant, vind alle wapens. - Goed.
Peachtree!
Plaats het dynamiet. We vertrekken hier snel.
Ja, meneer! - Missie is geslaagd.
Er zijn geen problemen geweest.
We zijn hier nog niet weg. Sullivan!
Doorzoek alle ruimtes.
Mohair. - Ja meneer.
Hoeveel slachtoffers? - We zijn nu aan het tellen.
Help hem.
Kapitein! We vonden het arsenaal.
Hier ligt genoeg om 100 jaar te vechten.
Gemaakt in Europe.
Deze meedogelozen krijgen de wapens van overal.
Steek het in brand.
Kapitein, we vonden gevangenen.
Is dit iedereen? - Nee, meneer, buiten zijn er nog meer.
Neem ze mee. We kunnen niet wachten. - Ja meneer.
Wie is die meneer die zo cru tegen mij is?
Dat is kapitein Wyatt, mevrouw.
Amelia, breng mijn jas.
Kapitein Wyatt zegt dat we kunnen gaan.
Godzijdank dat je kwam.
We zijn twee maanden gevangenen geweest, samen met mijn arme vrouw...
en deze gijzelaars. - Ja, ze zijn nu veilig.
De wapens zijn onklaar gemaakt.
Het dynamiet is geplaatst. Klaar om aangestoken te worden.
Wacht op mijn signaal.
Shane, weg met hen. - Ja meneer.
Wanneer dit onploft, weet elke Seminole waar we ons bevinden.
Versnel het tempo, het is niet ver meer.
We gaan te snel.
Het is onmogelijk. Mijn vrouw is ziek, ze kan niet verder.
We kunnen niet stoppen.
Hiff!
Draag haar.
Wyatt!
Zet de gevangenen aan de voorkant, de rest zo veel mogelijk op de achterzijde.
Je kunt eten, maar geen vuur.
En niet te roken. Als je wilt roken, pruim het.
Hoe is met de dame?
Ze zal het niet halen.
Waar komen ze vandaan?
Hij en mevrouw Duprez zijn eigenaar van een plantage.
De anderen werkten voor hen.
Ze brandden de plantage plat en hielden hen gevangen totdat hij zei waar zijn geld lag.
En hoe zit het met haar?
Niemand weet veel over haar.
Ik zou zeggen dat het een echte dame was.
Omdat ze een dienstmeid heeft?
Over gevaarlijke moerassen gesproken... daar zijn de Everglades.
In een moeras wil nooit terechtkomen...
want je zal er waarschijnlijk nooit uitkomen.
Hallo daar!
Wat is er?
Er is iets mis, het is te rustig.
Dat bevalt me niet.
Iedereen is een beetje zenuwachtig.
De indianen komen eraan!
Naar beneden!
Peachtree, zoek dekking met de mannen.
Tibbett, kom op!
Draai om!
Omdraaien!
Ga terug, idioten! Ze zullen je vermoorden!
Terugtrekken!
We kunnen ze niet tegenhouden, het zijn er te veel.
Goed, die kant op.
Naar de moerassen?
Ja, naar de moerassen. Snel! Vooruit!
Wyatt!
Nu ga je dood!
Kun je me horen, Wyatt?
Je zal sterven!
Ze seinen een bericht.
Ze hebben het ontvangen.
Ondertekend door opperhoofd Ocala.
En alle indianen in de Everglades krijgt het te horen.
Luister allemaal.
Jullie weten dat we in grote problemen zitten.
We hebben geen boot meer.
Er is maar eén weg naar huis en dat is 150 mijl door het moeras.
Dus onze enige keus is lopen.
Dus we vertrekken nu.
Ik ben het niet met je eens.
Ik geef toe dat je de baas bent en ik ben gewoon een marine-waarnemer.
Maar in deze situatie, denk ik dat je een tweede mening moeten aanhoren.
Wat is uw mening, luitenant?
Mijn boot ligt ergens in dat meer.
En mijn Bootsman kennende, zal hij ons blijven zoeken bij dat meer.
Ik geloof dat u het gevaar van het moeras onderschat.
Ik stel voor om hier te overnachten, en dat we het morgen weer proberen.
Blijf praten, luitenant.
Ik wil u niet dwarsbomen, ik geef alleen maar mijn mening over jou strategie...
We gaan!
U heeft geluk gehad.
Weet u wat voor soort slang dat was?
Een moerasadder.
Hoe komt het dat een dame zoals u deze dingen weet?
Ik heb veel slangen behandeld, luitenant.
Doorlopen.
Krokodillen!
Vertel deze Creeks waar je als laatst de kapitein hebt gezien.
Ze gingen naar de moerassen 200 meter vanaf het vertrekpunt.
Ze waren op weg naar het zuiden.
Kennen ze die plek?
Dat weten ze wel.
Ze zeggen dat Wyatt zeer weinig kans heeft om er levend uit te komen.
Als iemand hen kan vinden dan zijn zij het wel...
maar god alleen weet waar ze nu zijn.
We gingen steeds verder door het grote moeras.
We waren dan wel ontsnapt aan de dood van de Seminoles-indianen...
maar de dood loerde ook in deze vervloekte jungle.
We rusten hier.
Denk jij wat ik denk?
Lopend gaat het niet snel genoeg.
Met een paar bomen moet toch lukken, toch?
Het zou te lang duren om kano's te maken voor iedereen.
Niet voor de hele groep, maar de helft.
We kunnen hier niet blijven. De indianen zitten ons op de hielen.
Ze kunnen niet blijven lopen, maar we moeten doorgaan.
Waarheen dan, Quincy?
Weet je de indianen begraafplaats nog?
Die we tegenkwamen toen we op zoek waren naar majoor Dale?
Dat ligt precies in het Seminole grondgebied.
We zullen niet eeuwig daar zijn.
Wie de kano's maakt is niet veilig hier.
Jij en Monk gaan met het peleton over land.
Ik zal hier met de groep van Peachtree blijven.
U kunt dat niet doen, kapitein. Ik kan niet toestaan dat u hier gedood wordt.
Ik blijf hier, en jij en Shane gaan.
Toen ik hieraan begon, gaf ik de orders en zo zal het ook eindigen.
Sullivan, als ik niet terugkom, is er drank in mijn koffer voor jou.
Bij deze gelegenheden zou ik willen dat je mijn neef was, hij zat bij de cavalerie.
Kalm aan, Mohair, als ze je doden, kom je misschien terug op aarde als een paard.
Als dat zo is, loop dan niet achter me. Ik trap je meteen tegen je hoofd.
Het word een zware tocht, maar het moet in vier dagen te doen zijn.
Met een beetje geluk, zullen de rest het ook halen.
Voorwaarts, Shane, veel geluk.
Oké, soldaten! Lopen!
Succes, Quincy.
Is erg aardig van u om het eten met mij te delen.
Graag gedaan.
Wanneer zij klaar zijn met deze kano's zal het niet lang meer duren...
voordat we echt eten kunnen krijgen.
Het eerste wat ik wil eten zijn enkele colbert paddestoelen...
die Paul Griffin bereidde in de Savannah club.
Savannah zei u? Ik ken dat goed, ik was er gestationeerd voor een jaar.
Dan heb je zeker ook geeten in de club.
Nauwelijks, de marine luitenanten bezochten zelden de Griffin clubs.
Als je ooit terugkeert naar Savannah, moet je beslist daar eens gaan eten.
Nou, zie je, ik heb meerdere malen de Dolfians-lezingen bezocht.
Je bent daar toch ook wel geweest?
Natuurlijk, de poëzie op dinsdag was schitterend.
Ja...
Ik vond het eén van de beste maatschappelijke activiteiten.
Wie zijn uw favoriete dichters?
Ik heb een voorliefde voor Shelley.
Ik ook.
De laatste gedicht dat ik las was een ode aan een vogel.
Maar ik kan me niet meer herinneren wat voor vogel het was.
Ja, was het niet een roodborstje?
Nee, ik dacht het niet.
Nou, ik kom er wel achter.
Een interessant gesprek dat jullie hadden.
Neem me niet kwalijk, ik moet iets regelen.
Mag ik erbij komen zitten, kapitein?
Nou, dit is niet de Griffin-club, maar u mag plaatsnemen.
Was je ook in Savannah? - Nee.
Vertel eens...
Ga je niet schamen als je zo praat?
Een boerin als jij? - Een boerin?
Alleen 'n boerin kan 'n boer daaraan herkennen. Welk deel van Georgië kom jij?
Van Okefenokee, ik ben opgegroeid met eten van eekhoorns en noten, zoals jij.
Hoe heb je dat ontdekt? - Je manier van lopen.
De benen van meisjes van 16 jaar werden vastgebonden
om de eerste paar schoenen aan te kunnen doen.
Zo is het met jou ook gegaan.
Ik heb nog steeds de striemen van het touw op mijn schenen.
Dat deftige taalgebruik heb je niet geleerd in de Okefenokee.
Waar heb je dat geleerd?
Charleston, Savannah, New Orleans, overal waar rijkdom was.
Dat zul je hier niet vinden.
Wat doe je überhaupt hier?
Ik vertrok van New Orleans naar Savannah, toen mijn schip werd aangevallen...
door de afvalligen die je gedood hebt.
Waar zijn de andere passagiers?
Misschien vond de leider van de afvallige...
hen niet interessant genoeg.
Hoe was de verstandhouding met hem?
Je vond me in die kerker, toch?
Hij sloot me op zodat ik het kon overwegen.
Heb je dat gedaan?
De ratten werden elke dag groter.
Je kwam net op tijd.
Je bent hier niet komen zitten om alleen te praten, wat zit erachter?
Aangezien je dat vraagt...
ben ik benieuwd of ik hier levend uitkom.
Waarom zou je meer moeten weten als de anderen?
Want ik moet nog zo veel doen.
Ik heb veel plannen klaarliggen en wil zo vlug mogelijk uit het moeras.
Ik kan alleen zeggen...
om je een beetje te kalmeren, is dat ik mezelf niet ga doden.
Het was een genoegen om met u te eten.
Ik hoop dat de paddenstoelen van colbert gesmaakt hebben.
Wat is er gebeurd met je gezicht, luitenant?
Ik liep tegen een tak.
De takken zijn verschrikkelijk, vooral als je geen zeep gebruikt.
Goed.
Alles inladen zodat we kunnen gaan.
Hoe vlugger hoe beter, meneer.
Haal Evans en Smith. De rest gaat de spullen halen.
Heb je genoten van het zwemmen?
Lijkt dat ik niet genoeg stroomafwaarts ging.
Ik zag een aantal Seminole in de bomen.
Dat waren geen Seminoles, je hebt nog steeds je haar.
Je bedoelt de mannen die je al eerder bespioneerde?
Waarom heb je me niet gehaald?
Weet je zeker dat jij daar niet was, luitenant?
Maar mevrouw toch!
Naar de kano's!
Kapitein Wyatt! Kapitein Wyatt!
We blijven hier voor een paar uur.
We rusten hier, je kunt eten.
Goddank. We kunnen eten.
Ik heb al zo veel maïs gegeten. dat ik me als een kip voel.
Op zoek naar iets?
Alleen aan het denken.
Over wat?
Ik zat me voor te stellen hoe jij er uit zou zien in kleren
die je goed zouden staan.
Een paar glanzende laarzen...
Een elegant jasje...
Een dun overhemd en een zijden stropdas.
Je zou er geweldig opvallen als je door de straat liep in Savannah.
Misschien zou ik daar inderdaad opvallen als ik door die straat liep
maar ik voel me hier al een idioot.
Wil je graag naar Savannah?
Nee.
Wat jammer.
Is heb een idee waarin... ik je wil betrekken.
Maar je houdt liever van dit soort leven.
Niet in het bijzonder waar we nu zijn, maar... waar ik woon is prachtig.
Wat is er zo geweldig aan?
Als je het wilt weten
wakker worden in de ochtend en te gaan vissen...
of op herten jagen. - Wandelen, rennen en zweten.
De bramen en doornen in je hals.
En dan gestoken worden door de muggen of het eten van eekhoorns.
Misschien.
Maar 's nachts slaap je als een koning.
Ja.
Koud en alleen.
Ik denk dat jij dat niet zou willen.
Toch?
Goedenavond, majesteit.
Hier.
Dit zal de honger stillen.
Vis en schildpad, alleen vis en schildpad.
Ik krijg bijna zelf kieuwen.
Als je iets beter wilt vangen moet je hier niet zijn om dat te doen.
Ik zou het niet erg vinden om mezelf van kant te maken.
We komen hier nooit weg.
Ik hou niet van deze praat.
Luister allemaal.
Sergeant Shane en zijn peloton wachten ons op bij de indiaanse begraafplaatsen.
Weet u waar we dan zijn?
Op loopafstand van mijn eiland, en we zullen veilig zijn.
Vandaar uit sturen we een verkenner naar het hoofdkantoor om ons te redden.
Dus, vis eten en lopen.
Jongens, je hebt de kapitein gehoord, laten we deze lekkere vis eten.
Droom je van Savannah?
Hoe weet je dat?
Dat is toch het meest belangrijk voor je?
Erg belangrijk.
Is dat het enige dat telt?
Laat me, blijf van me vandaan.
Je hebt inderdaad de klasse van een Savannah meid.
Ik houd niet van ze, ik haat ze.
Dat zit er dus dwars. Je wil wraak op de hele stad.
Niet de hele stad, alleen maar eén man.
Degene de je benen vastbond?
Dat heb ik zelf gedaan.
Hij was degene die mijn schoenen aandeed.
Dure schoenen?
Zo is het niet begonnen.
Maar dat is hoe het eindigde.
Heb je geen bezwaar gemaakt?
Ik was te jong om bezwaar te maken tegen iets.
Mijn vader had dat wel gedaan.
Maar hij was een boer, en rijken weten hoe ze de armen moeten afhandelen.
Op een ochtend vond ik hem dood in het veld.
Ze vertelden dat hij overreden was.
Maar ik heb nog nooit een wagenwielen gezien die zweepstriemen achterliet.
Dus je wil nu gerechtigheid halen?
Jazeker.
Ik heb me jaren voorbereid en ben er klaar voor.
Als ik terugben zullen de rijken erachter komen dat zij niet de enige zijn
die met een slangenzweep overweg kunnen.
Toen je gisteren met mij praatte... over het dragen van de kleren...
Wat bedoelde je daarmee?
Misschien dacht je dat ik jou zou helpen met het slaan van de zweep?
Misschien.
Ik zie je bij de kano.
Dag na dag...
bleven we varen met de sergeant en zijn mannen.
Op een dag, bij zonsondergang, toen we een bocht in de rivier maakten...
werd alles plotseling muisstil.
Zelfs geen vogels die zongen.
Het was moeilijk zelfs te ademen.
De lucht leek te wachten op de dood.
We hoefden niemand te vertellen... dat we bij de turfmolmen waren aangekomen.
De Legendarische Seminole begraafplaats.
Ze zijn er niet.
Ze hadden er moeten zijn. - Ja.
Het bevalt me niet.
Het bevalt me helemaal niet.
We wachten.
Weet je hoe Seminole krijgers begraven werden?
Ze zetten ze rechtop en krijgen dan oorlogsverf.
Ze zetten een kom voedsel aan zijn zijde, en doen zijn lievelingswapen in zijn hand
en dan begraven ze hem.
Maar een opperhoofd als hij daar...
krijgt de eerste pas geboren baby na zijn dood.
Waarom doet ze zoiets?
Omdat ze geloven dat wanneer ze sterven je geest je lichaam verlaat...
en herrijst naar de eerste pasgeborene.
En uit respect van het opperhoofd...
willen ze niet dat de geest overgaat naar iemand zonder hoge rang.
Kan ik je even spreken?
Niet dat mannen bang zijn... maar ik denk dat we hier weg moeten.
Dat is onmogelijk, we wachten op Shane.
Ja, maar...
Shane er werd van uit gegaan dat hij hier al zou zijn...
Nou, misschien komt hij niet.
We wachten.
Vertel ze dat.
Denk je ook dat we hier weg moeten?
Vraag je dat of zeg je het mij? - Beide.
Je bent dol op de sergeant en die oude woudloper, toch?
Ik ben ook dol op degenen die hier zijn.
Dat maakt het moeilijk.
Hoe zit het met jou, wil nog terug naar Savannah?
Wat kan ik zeggen?
Dat ik nooit meer terug wil naar Savannah?
Waarom vraag je dat?
Jij hebt al besloten.
Ik blijf niet.
Kapitein Wyatt!
Iemand komt eraan.
Zoek dekking.
Ga terug.
Het is Monk!
Waar is Shane? Wat is er gebeurd?
Ik liep vooraan in het peleton.
Voordat ik het me realiseerde, waren we omsingeld door de Seminolen.
Ik kon ontsnappen, maar ze opende het vuur op het peloton.
Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt.
Ontsnapte iemand anders? Shane?
Ik weet het niet, het was een slachthuis.
Seminolen, kapitein, ze komen eraan. - Vooruit, wegwezen.
Kan je lopen, Monk? - Ik heb genoeg geoefend.
Niet naar de kano's, ze zullen daar eerst zoeken.
Snel, doorlopen.
Snel het water in.
Sneller.
Iemand komt eraan.
Hij draagt het uniform van Shane!
Ik zal hem laten praten, kapitein.
Niet doen.
Ik weet hoe ik dit ongedierte moet aanpakken, Monk.
Vastbinden.
Hier is het Quincy, een mooie.
Pas op.
Voorzichtig.
Hij zegt dat er een nederzetting is. Onze mannen zijn er ook.
Ze kunnen in leven zijn. - Misschien zijn er ook wel 100 Seminolen.
Die zoeken nu naar ons.
Er zullen hoogstens 'n paar mannen daar zijn. - Kunnen we hem geloven?
Daar komen we binnenkort achter.
Peachtree, blijf bij de vrouwen.
De anderen gaan met mij.
Wat is er, Mohair?
We hebben ze gevonden. Ik wou dat ik dat niet gedaan had.
Als ik een Seminola zie dan dood ik hem... - Genoeg!
Kapitein Wyatt! Kapitein Wyatt! Seminolen!
Zoek dekking!
We blijven hier. Neem de vrouwen. Vooruit!
Niet hier blijven, doorlopen.
Ik neem hem mee, kapitein.
Heeft geen zin, hij is dood.
Weg hier.
Monk, Breng ze naar mijn eiland dat is vlakbij, jullie zijn daar veilig.
Ik houd ze tegen. - Kapitein.
Wegwezen jij.
Ik zal ze weglokken.
Tibbett!
Kom op, Rode Duivels, volg mij!
Tibbett!
Ik ben hier!
Kom op, rode honden, kom me maar halen!
Iets gehoord van kapitein Wyatt?
Geen teken van hem, meneer.
Staakt het zoeken.
Wis Wyatt en zijn mannen uit de lijst.
Kunnen we het eiland bereiken om zijn zoon te redden?
Nee, er staat een solide muur van indianen tussen ons en het eiland.
Alle Seminoles van de Everglades zijn in oorlog.
We proberen ondanks dat toch de jongen te redden. We hebben veel aan Wyatt te danken.
Kolonel, verzamel de manschappen. We vertrekken zo spoedig mogelijk.
Kom op, doorlopen, we zijn bijna op mijn eiland.
Daar is het! We hebben het gehaald!
Waar wachten we nog op? Kom op, lopen!
We hebben nog een stuk te gaan.
Wacht!
We vluchten niet meer.
We blijven hier en vechten.
Ze zullen ons toch doden, dus proberen we dat ook bij hen te doen.
Maak loopgraven en we pakken ze.
Ja, goed, kom op.
Zoek dekking!
Staakt het vuren!
Het lijkt erop dat we ze afgeschrikt hebben.
Het wordt donker.
Ze houden er niet van om in het donker te vechten.
Maar bij het ochtendgloren zullen ze weer komen.
Ik was nog nooit zo blij om het maanlicht te zien.
Geef het door. Pas op voor hinderlagen.
Mohair!
Ja?
Mohair, ik hoor iets.
Houd je mond dan.
Nou, het lijkt erop dat mijn zwaard in vreemde handen zal belanden.
De goed voorbereide plannen kunnen ook wel eens...
in het water vallen.
De zoon van kapitein Wyatt zou het zwaard eigenlijk krijgen.
Een zoon?
Klopt. Dat had ik je niet verteld.
Ja.
Het is een mooie jongen van 6 jaar.
Zwart haar en bruine ogen.
Wyatt trouwde met een Creek-prinses.
Het was een mooie vrouw.
Nu zijn ze allebei overleden.
Misschien is hij niet dood.
Misschien is hij ontsnapt.
Hetzelfde dacht ik ook toen van zijn moeder.
Totdat ik haar vond, vermoord.
Daarom vecht je tegen ze.
Daarom haat je de Seminoles. - De Seminolen hebben haar niet gedood.
Het waren soldaten.
Soldaten?
Hebben zij dat gedaan?
Maar hoe kun je dan...
Je vraagt je af hoe dat kon gebeuren?
Waarom ik nu eén van hen ben?
Toch?
Hoe ik zo kan verder kan leven zonder wraakgevoelens?
Nou...
Ze waren jong... waren dronken...
waren nieuw in dit gebied...
voor hen waren alle indianen gelijk.
Natuurlijk had ik elke man kunnen doden die een uniform aanhad.
Maar vervolgens zegt er iets in je gevoel dat je het beter niet kunt doen...
en dat heb ik ook gedaan.
Je kan niet je hele leven wraakgevoelens blijven hebben.
Je kunt je wrok niet voor altijd vasthouden.
Wees voorbereid. - Er zullen er meer komen.
Blijf laag en blijf alert.
Als het licht wordt zullen ze ons aanvallen.
Dat zal de rest van ons ook wel denken.
Ik denk dat we niemand moeten sparen.
Behalve... één.
Ga terug naar de vrouwen.
Als er iets mis gaat, dan weet je wat je moet doen.
En wees geen lafaard als het erop aankomt.
Nee, Quincy, zet het uit je hoofd.
Dat is geen goed idee.
Je doet wat ik zeg.
Schiet op.
Ocala!
Ocala! Kan je me horen?
Ocala!
Ben je een vrouw omdat je je krijgers stuurt om te vechten?
Ben je bang om Wyatt onder ogen te komen terwijl je stam ons omsingeld heeft?
Waarom daagt hij hem uit?
Als Quincy hem doodt hebben de anderen misschien geen lef meer om door te vechten.
Verberg je niet maar vecht met mij waar de krokodillen dat ook doen...
In het water.
Ontmoet me met je eigen wapen.
Je mes.
Dit had een geweldige dag geweest kunnen zijn.
Ja.
Dat zou het!
Dat is het zeker!
Quincy.
Ik kan het niet geloven. Ik had je al talloze keren dood gewaand.
En ik dacht dat ik mijn zoon nooit meer zou zien.
We hebben hem ongeveer 10 mijl van hier gevonden in de jungle.
Dit toont eens te meer dat het onmogelijk is om een Wyatt te doden.
Ik heb er tenminste alles aan gedaan.
Met wat jij hebt gedaan, zou een generaal zich hier nog veilig voelen.
Als ik over een maand niet terug ben dan kom je me maar halen.
Hier.
Ik zou het graag aan hem geven, als hij het nog wil hebben.
Alsjeblieft.
Ik denk dat je dit misschien ook wel wil geven...
aan je kindje.
Dank u. Ik zal het verhaal erachter vertellen.
Nou...
Ik hoop dat alles goed gaat in Savannah.
Ik denk het niet...
want ik ben niet van plan om te gaan.
Je kunt geen wrok voor altijd vasthouden.
Vertaling: Fingerwelder Controle en bewerking: Goffini